چوگان و کمانچه ثبت جهانی می شوند

چوگان و کمانچه ثبت جهانی می شوند
کد مطلب : N-242 تاریخ : 1396/08/20 - 10:40

پرشیا دایجست - «چوگان» و «هنر ساختن و نواختن کمانچه» به تایید ارزیابی فنی یونسکو رسیده است و این دو پرونده در دوازدهمین اجلاس میراث ناملموس یونسکو که آذرماه برگزار می‌شود، به تصویب خواهد رسید.

معاون میراث فرهنگی ایران در این باره گفت: «دو سال پیش پرونده چوگان روی اسب قره‌باغ از سوی کشور آذربایجان در فهرست ناملموس قرار گرفت. اما پرونده پیشنهادی ایران با عنوان «چوگان بازی سوار بر اسب همراه با روایت‌گری و موسیقی ملی و فرهنگی مشترک در حوزه فرهنگ ایرانی» است.»

محمد حسن طالبیان خاطرنشان کرد: «در اجلاس آذر ماه میراث ناملموس، 11 گزارش دوره‌ای ازجمله گزارشی از میراث ناملموس ایران و 12 گزارش از میراث ناملموس در خطر با گزارشی از لنج‌سازی در ایران و نقالی مطرح خواهد شد.»

دوازدهمین اجلاس میراث ناملموس یونسکو از 4 تا 9 دسامبر (13 تا 18 آذر ماه) در جزیره آتشفشانی ججو واقع در منتهی الیه جنوب شرقی جمهوری کره برگزار خواهد شد.

چوگان از بازی - ورزش های کهن ایرانی است که امروزه به ورزشی جهانی تبدیل شده است. این بازی از نزدیک 600 سال قبل از میلاد در ایران شکل گرفت و در زمان هخامنشیان رواج داشته است. این بازی به دلیل رواج در میان پادشاهان و بزرگان به بازی شاهان معروف است. نام چوگان از نام چوبی که در آن استفاده می‌شود برگرفته شده ‌است.

اما کَمانچه یکی از سازهای ایرانی است. این ساز جزو دسته سازهای زهی کششی است. کمانچه امروزی دارای 4 سیم می‌باشد. کمانچه در زمان قدیم تنها سه سیم داشت و پس از ورود ویولن به ایران به تقلید از آن سیم چهارم به آن افزوده شد. از شاخص‌ترین کمانچه‌نوازان ایرانی می‌توان به حسین‌خان اسماعیل‌زاده، علی‌اصغر بهاری، مجتبی میرزاده، کیهان کلهر و اردشیر کامکار اشاره کرد.

نظرات

captcha Refresh
علی هژبری
۱۳۹۶/۰۸/۲۴۰۰
پاسخنخست خبری از سوی خبرگزاری دولتی ایرنا پخش شد که «در ارزیابی‌های کمیته بین‌الدول یونسکو، ثبت پرونده‌های «چوگان» و «کمانچه» به نام ایران پذیرفته شد». هنگامی که خبرنگاران و کانال‌های تلگرامیِ پی‌گیر خبر زدند که «تنها پرونده آنها در یونسکو پذیرفته و اجلاس و تصمیم نهایی یک ماه دیگر در کره جنوبی مشخص خواهد شد» و یادآور شدند که چوگان توسط کشور همسایه، جمهوری آذربایجان، به ثبت رسیده است مسؤولان مرتبط در گفت‌وگو با خبرگزاری‌ها عنوان کردند که: «دو سال پیش پرونده چوگان روی اسب قره‌باغ از سوی کشور آذربایجان در فهرست ناملموس قرار گرفت در حالی که پرونده پیشنهادی ایران با عنوان «چوگان‌بازی سوار بر اسب همراه با روایت‌گری و موسیقی» است».
آیا تغییرات این‌چنینی نوعی فریب دادنِ خودمان نیست؟ مسؤولان مرتبط در این مدت برای ارتباط با کشور یادشده ــ و هم‌چنین دیگر کشورهای پیرامون‌مان ــ چه تلاش‌هایی داشتند و چرا نشود پرونده‌هایی این‌چنینی را به گونه‌ی مشترک ارائه داد (سخنی که نزدیک به ده سال است از سوی برخی شخصیت‌ها و به‌ویژه سمن‌ها و کنشگران این حوزه زده می‌شود)؟ و چه نشست‌هایی با مسؤولان یونسکو داشته‌اند که کشورهای حوزه‌ی نوروز یا ایرانِ فرهنگی دارای تاریخ و پیشینه‌ای مشترک هستند و بسیاری از سنت‌ها و بازی‌ها و جشن‌ها در آن‌ها مشترک است و چنین حرکتی (ثبت جداگانه‌ی آنها) بر خلافِ روح این حرکت و برنامه، که قرار است در راستای صلح و آشتی باشد، است؟
دیده‌بان میراث فرهنگی

به این مطلب امتیاز دهید

تعداد کل امتیازات این مطلب 1

مطالب مرتبط